Tyniec – dawna podkrakowska wieś, która w 1973 r. została włączona do Krakowa. Znajduje się w części zachodniej miasta, na prawym brzegu Wisły) i wchodzi w skład Dzielnicy VIII Dębniki. Tyniec znany jest głównie dzięki znajdującemu się tu klasztorowi benedyktynów istniejącemu od 1044, jednemu z najbogatszych i najważniejszych w Polsce. Nazwa Tyniec pochodzi od celtyckiego słowa "tyn", które oznaczało mur lub ogrodzenie. Świadczy to o tym, że musiały znajdować się tu umocnienia lub obwarowania. Od 1934 roku do lat powojennych istniała zbiorowa gmina Tyniec.
Czemichów — wieś, siedziba Urzędu Gminy. Położona na południowej krawędzi Bramy Krakowskiej w miejscu gdzie wzniesienia bramy opadają do rowu Wisły, który łączy Kotlinę Oświęcimską z Kotliną Sandomierską. Szczególnie malowniczo przedstawia się Czernichów od strony Wisły, bowiem zabudowania skupione są na wysokim wapiennym wzgórzu. Czernichów jest rzadkim przykładem starodawnego osadnictwa z okresu przedlokacyjnego o charakterze wielodrożnicy. Część wsi, tzw. Czernichówek, należały od roku 1229 do bendyktnów w Tyńcu, a druga część, właściwy Czernichów, stanowił dobra rodu Szydłowieckich.
Wykopaliska archeologiczne dowiodły istnienia na tym obszarze obozowiska okresu schyłkowego paleolitu, kilku obozowiska epoki mezolitu i kamienia, a także osadę z okresu wpływów rzymskich i wczesnego średniowiecza. Do rejestru zabytków wpisany został gotycko - barokowy kościół parafialny św. Trójcy wraz z placem przykościelnym (XV-XVIII.), zespół szkolno-parkowy (XIX w.). a także położona przysiółku Czernichówek, Kapliczka Różańcowa (XVII W.). Gotycki kościół uległ wraz zwiększą częścią wsi spaleniu w okresie potopu szwedzkiego. Po odbudowie konsekrowany w 1680 roku. Fragmentem świątyni gotyckiej jest niewielkie prezbiterium (z przed 1410 roku) oszkarpowane z cokołem o późnogotyckim gzymsie. Kościół otoczony jest murem z czterema kapliczkami.
Początek osady nazwanej później Śmiłowicami, trudny jest do ustalenia. Początkowo osada ta należała do uposażeń opata Benedyktynów z Tyńca.
Dokument legata Idziego z lat 1123-1125, wymienia jakiegoś rycerza o imieniu Smilny (Śmił?), który na polecenie opata założył wieś. Czyli początków wsi należy szukać, gdzieś między rokiem 1074 a 1123. Być może był to któryś z kasztelanów brzeskich. Formalnie Śmiłowice należały do dóbr, najpierw książęcych, a potem królewskich. Być może były czasowo uposażeniem, kolejnego kasztelana brzeskiego. Po upadku kasztelanii (poł. XV wieku), wieś wchodziła w skład klucza sierosławickiego, który ostatecznie znalazł się w dobrach tzw. stołowych dworu królewskiego w ekonomii niepołomickiej. Rejestr poborowy woj. Krakowskiego z roku 1581 (1578) podaje, że Śmiłowice należały do królewskich dóbr stołowych i wchodziły w skład wielkorządców krakowskich, w podrzęctwie proszowickim. Kolejny rejestr poborowy woj. Krakowskiego z roku 1629 potwierdzał, że Śmiłowice nadal są własnością skarbu królewskiego. W latach 1783-1792 wieś nadal należała do klucza sierosławickiego, który był własnością królewską (wielkorządcy krakowskie). Po III rozbiorze Polski, Austriacy włączyli klucz sierosławicko - śmiłowicki do tzw. dóbr kameralnych, ale natychmiast odstąpili je dotychczasowym dzierżawcom - Wędrychowskim, których przedstawiciel - Józef Wędrychowski (1792-1876), był pułkownikiem wojsk polskich oraz sędzią pokoju okręgu proszowickiego, cieszył się uznaniem okolicznej szlachty. Najprawdopodobniej, od jego spadkobierców, dobra te odkupili Teodor i Teresa z Różyckich - Zdanowscy. Pochodzili oni z okolic Nowego Sącza i byli obywatelami Austriackimi. W roku 1827 wieś liczyła 324 mieszkańców, którzy mieszkali w 43 domach. Po I wojnie światowej część majątku ziemskiego Zdanowskich (ok. 115 ha), którzy byli właścicielami klucza sierosławicko - śmiłowickiego - rozparcelowano. W roku 1931 majątek Juliana Zdanowskiego obejmował 216 ha. W wyniku reformy rolnej ten został częściowo rozparcelowany, a z części utworzono spółdzielnię produkcyjną i ośrodek maszynowy. Bardzo ciekawymi i zasłużonymi osobami było małżeństwo Zdanowskich - ostatnich właścicieli dóbr Śmiłowickich. Aniela Zdanowska (1882-1970) była córką Gabriela Godlewskiego z Bukowskiej Woli k. Racławic, współorganizatora Kieleckiego Towarzystwa Rolniczego oraz założyciela w roku 1899 organizacji chłopskiej "Jutrzenka". To jemu dedykował swoje "WESELE" Stanisław Wyspiański. Jej mąż - Julian Zdanowski (1874-1937), był współzałożycielem Kółek Rolniczych w Królestwie Polskim, Gubernatorem Kieleckiej Izby Rolniczej, prezesem Głównego Komitetu Ratunkowego i Krajowej Rady Gospodarczej z siedzibą w Lublinie. Jako wieloletni poseł na kolejne kadencje Sejmu, był prezesem sejmowego klubu Związku Ludowego RP. Kolejne zaszczytne funkcje to: naczelny dyrektor Polskiego Banku Komunalnego, prezes Związku Komunalnych Kas Oszczędnościowych oraz prezes Zrzeszeń Słowiańskich Kas Oszczędnościowych. Po jego śmierci Aniela Zdanowska wróciła z Warszawy do Śmiłowic, ale przekazała zarząd dobrami śmiłowickimi Gabrielowi Osuchowskiemu. Do roku 1945 wieś Śmiłowice należała do gminy Gruszów, a po roku 1946 do 1974 była siedzibą Gromadziej Rady Narodowej. Od roku 1975 wieś wchodzi w skład gminy Nowe Brzesko. Po wojnie w Pałacu mieściły się biura GS, Rady Gminy, Rady Narodowej, sklep i poczta. Po pożarze pałacu w 1966r. ( w wyniku zabawy ludowej), pozostał on opuszczony. W roku 1969 grunty przejęła Spółdzielnia Produkcyjna w Majkowicach, która stała się właścicielem posiadłości w 1985r. Od tego czasu nic tam się nie działo, bo park wpisany został do rejestru zabytków, więc trzeba było w niego tylko inwestować. Aż w końcu zdecydowano sprzedać obiekt, nie dlatego że musiano, tylko dlatego, aby ktoś się zajął parkiem. W 2002 roku Feliks Śliwa zakupił w drodze przetargu, jako osoba prywatna zespół Pałacowo-Parkowy w Śmiłowicach. Nowy właściciel zapewniał, że wszystkie prace remontowe wokół pałacu toczą się pod okiem konserwatora zabytków, który ma ocenić stan ruin, a także podkreślił, że podejmie starania by odtworzyć dawny wygląd i kształt budynku pałacowego. Obecnie (rok 2007) wszystkie prace dobiegają końca. Udało się nie tylko dotworzyć dawny wygląd i kształt budynku, ale także go upiększyć poprzez dobudowanie skrzydeł, dzięki czemu budynek nabrał jeszcze bardziej pałacowej bryły - bryły, która charakteryzuje najpiękniejsze Pałace w Polsce.
To muzeum zostało założone przez Oddział PTTK Ziemi Babiogórskiej w Suchej Beskidzkiej. Jego inicjatorem był obecny patron, Józef Żak, przewodnik beskidzki. Dziś muzeum tworzą trzy budynki mieszkalne, kuźnia, kapliczka i wolno stojąca piwnica ze spichlerzem
